5. gün

Bugün sensiz geçirdiğimiz 5. gün. Yine herkes hastanede.
Doktorlar nefes alman için boğazını deleceklermiş. Bu saatten sonra yaşasan bile bitkisel hayatta yaşayacağını söylediler. Bitkisel hayattan 8 yıl sonra kurtulan bir kızın haberi yayınlanmıştı gazetelerde. Hala umudumuz var. Bekleyeceğiz.
Dün hiç umut yok diyen doktorlar bugün bitkisel hayattan bahsediyorlar. Uyansan, bitkisel hayattan çıksan bile hafızanı tamamen yitirmiş olacakmışsın. Bunun geri dönüşünün olup olmadığını bilmiyorum. Salih dayım "Yeter ki uyansın. gerekirse beyin nakli için her şeyi yaparız" diyor.

Bugün masada yemek yerken seni andık. Hatice Teyzem olsa şimdi ikinci kurulan masada hala yemek yiyor olurdu dedim. Herkes güldü. Kezban Teyzem birden ağlamaya başladı. "Ya ölürse, onsuz nasıl yaşarız" diye ağlarken bizi de ağlattı.
Vesile teyzeyle ortaköyde onlarla karşılaştığımız günü konuştuk. Biz Beşiktaş'a yürürken onlar arabayla Sarıyer'e gidiyordu. Hep beraber oturup bir şeyler yemiştik.

Anılar canımızı acıtıyor. Bir yanımız sensizliğe uyum sağlamaya çalışıyor ama bir yanımız hala geleceğine inanıyor. Bekliyoruz.

10.07.2009